Zapotrzebowanie na energię rosło nieprzerwanie w ciągu ostatnich 150 lat, wraz z rozwojem przemysłu i wzrostem liczby ludności. Gospodarki krajów najszybciej rozwijających się takich jak Chiny i Indie nadal rosną. Przewiduje się, że popyt wzrośnie o kolejne 50% do roku 2030. Stany Zjednoczone, są zbyt zależne od ropy naftowej i zależne często od „niestabilnych” państw, i muszą znaleźć inne alternatywy. Geolodzy szukają w Arktyce, Alasce, wokół Falklandów i pod oceanami ostatnich znacznych pozostałych zasobów ropy naftowej na ziemi. Co będzie, jeśli kryzys paliwowy nie będzie rozwiązalny?
Bomba atomowa to jeden z najniebezpieczniejszych wynalazków XX wieku. Budzi lęk, ale też i fascynację. Jest pragnieniem dyktatorów i bolączką społeczności międzynarodowej. Obecnie dziewięć krajów posiada broń tego typu, a marzy o niej znacznie więcej. Z jednej strony broń atomowa stanowi gwarancję istniejącego porządku geopolitycznego i globalnego podziału sił. Z drugiej natomiast sprawia, że świat żyje w ciągłej obawie. Dokument przedstawia historię bomby – jej początki i nadzieje, jakie były z nią wiązane.
Rewelacyjny dokument poświęcony historii bomby atomowej i zagrożeniom, jakie ten rodzaj broni niesie za sobą dla świata. Jego reżyserką jest nominowana do Oscara Lucy Walker. Bomba atomowa to jeden z najniebezpieczniejszych wynalazków XX wieku. Budzi lęk, ale też i fascynację. Jest pragnieniem dyktatorów i bolączką społeczności międzynarodowej. Obecnie broń tego typu posiada dziewięć krajów, marzy o niej — znacznie więcej. Z jeden strony, broń atomowa stanowi gwarancję istniejącego geopolitycznego porządku i globalnego podziału sił. Z drugiej natomiast sprawia, że świat żyje w ciągłej obawie. Istnieje mianowicie prawdopodobieństwo, że technologia jej produkcji wpadnie w niepowołane ręce. Realne zdaje się też jej użycie w wyniku pojawienia się jakiegoś międzynarodowego impasu. W dokumencie została przedstawiona historia bomby. Jej początki i nadzieje, jakie były z nią wiązane. Dużo mówi się o konsekwencjach użycia tego typu broni i psychozie strachu, jaką wywołuje. W filmie pojawiają się wypowiedzi wielu znanych polityków, m.in. Jimmy’ego Cartera, Michaiła Gorbaczowa, Perveza Musharrafa, Tony’ego Blaira oraz Zbigniewa Brzezińskiego. W szczery sposób mówią o tym, jak pojawienie się bomby atomowej wpłynęło na rzeczywistość międzynarodową. Dzielą się z autorką swoimi przemyśleniami, obawami oraz nadziejami. Autorką tego wnikliwie przedstawiającego temat broni atomowej filmu jest uznana brytyjska dokumentalistka, nominowana do Oscara za głośny obraz Śmietnisko, Lucy Walker. Do jej najbardziej znanych i najczęściej nagradzanych dokumentów należą opowiadający o młodych amiszach Devil’s Playground oraz uhonorowany na MFF w Berlinie Ślepy los — historia wyprawy grupy niewidomych Tybetańczyków na Mount Everest. Odliczanie do zera otrzymało nominację do nagrody Satelity w kategorii „najlepszy dokument”. Bomba wybucha. I co potem? W dokumencie HBO w reżyserii Lucy Walker, autorki rewelacyjnego filmu „Ślepy los”, który w ubiegłym roku był pokazywany w polskich kinach, śledzimy historię bomby atomowej. W filmie pojawiają się także unikatowe wypowiedzi Jimmy’ego Cartera, Michaiła Gorbaczowa, Perveza Musharrafa, Tony’ego Blaira oraz Zbigniewa Brzezińskiego.
Dokument HBO Polska, który opowiada o coraz częściej spotykanym zjawisku świadczenia usług seksualnych przez nastolatki. Film jest próbą odpowiedzi na pytanie, co skłania młode dziewczyny z dobrych domów do tego, by sprzedawać swoje ciała dużo starszym mężczyznom. Dominika, Iwona i Basia to pozornie normalne dziewczyny z sąsiedztwa. Najlepsze uczennice w klasie, super ubrane, szczęśliwe, uśmiechnięte licealistki z dobrych domów.
Tak jak wszystkie nastolatki uwielbiają wspólne wypady na zakupy i długie rozmowy w kawiarniach. Różnica polega na tym, że dziewczyny na swoje kieszonkowe ciężko zapracowały, umilając czas dużo starszym od siebie biznesmenom, panom w delegacji czy przypadkowym mężczyznom z Internetu.
„America: Freedom to Fascism” to film dokumentalny z 2006 roku, którego producentem jak i reżyserem jest śp. Aaron Russo (zm. 27.08.2007). Wystąpili m.in.: G. Edward Griffin i Ron Paul.
Ostatni wywiad udzielony przez Aarona Russo w 2007 roku dziennikarzowi Alexowi Jonesowi, stanowiący poniekąd jego osobisty testament. Aaron Russo był wielokrotnie nagradzanym producentem i reżyserem filmowym. W czasie swojej barwnej kariery filmowej i artystycznej napotykał na różnorodne przeszkody stawiane mu przez administrację rządową, wskutek czego postanowił zaangażować się w politykę własnego państwa. Kandydował na gubernatora Nevady, założył Partię Konstytucyjną a w 2004 roku ubiegał się o urząd prezydenta Stanów Zjednoczonych. Jego dalszym planom politycznym i filmowym położyła kres choroba nowotworowa. Mimo to w roku 2006 podjął się wyreżyserowania i wyprodukowania filmu dokumentalnego „America: Freedom to Fascism”. Na początku 2007 roku udzielił pełnego poparcia kandydatowi na prezydenta USA, Ronowi Paulowi.
Na krótko przed swoją śmiercią założył RestoreTheRepublic.com. Zmarł 27 sierpnia 2007 w wieku 64 lat.
Był prawdziwym bojownikiem o wolność i takim też zapamiętali go jego najbliżsi.
„Nietykalni” to historia o spotkaniu dwóch mężczyzn pochodzących z totalnie odmiennych światów i osiągnięciu przez nich nieoczekiwanej harmonii. Driss jest czarnym chłopakiem z paryskich slumsów. Bierze życie takim, jakie jest i nie obawia się ryzyka. Jest inteligentny, pełen niesamowitego poczucia humoru, ale brak mu ambicji. Phillippe w wyniku wypadku doznał paraliżu całego ciała – może poruszać jedynie głową. Niewyobrażalna ilość pieniędzy które posiada, może jedynie w minimalnym stopniu poprawić komfort jego wegetatywnego życia. Bezpośredni i niesforny Driss jest powiewem świeżości w jałowej egzystencji Phillippe, dlatego proponuje mu posadę jego pielęgniarza i towarzysza. Pomysł który w pierwszej chwili wydaje się abstrakcyjny, okazuje się być całkiem sensownym. Phillippe otrzymuje od Drissa to, czego brakowało mu najbardziej: śmiechu, beztroski, braku litości i niezliczonych sposobów na spędzanie długich godzin na wózku. Driss również wynosi korzyści z tej niezwykłej przyjaźni – pogłębia swoją wiedzę o muzyce i sztuce, a także nabiera nieco ogłady i życiowego doświadczenia. Panowie znakomicie się uzupełniają i mają okazję spojrzeć na świat z korzystniejszej dla siebie perspektywy. Możecie mi wierzyć, że Driss kupi Was swoimi szczerymi i bezpardonowymi żartami, szalonymi pomysłami, a jednocześnie wrażliwym sercem i chłonnym umysłem. Możecie być pewni, że Phillippe oczaruje Was swoją elegancją, przenikliwością, wiedzą i godnością z jaką znosi paraliż, który pozbawił go władzy nad ciałem. Film pozwala spojrzeć na kwestię kalectwa pod nieco innym kątem. Być może spostrzeżemy, że osoby niepełnosprawne nie oczekują od nas współczucia, czy co gorsze – litości. Chcą być traktowani na równi ze zdrowymi ludźmi. Wspaniale widać to w scenach, kiedy Driss żartuje z kalectwa Phillippe, a jednocześnie robi to w taki sposób, że trudno się na niego obrazić. Ujęła mnie zatem ta cecha filmu, iż pomimo tego, że porusza trudny i bolesny temat, robi to lekko, z gracją i co nietypowe – z humorem! Gwarantuję Wam, że podczas seansu będziecie ocierać oczy zarówno z powodu niepohamowanego śmiechu, jak i wzruszenia. Dodatkowe emocje budzi w nas świadomość, że film powstał na kanwie wydarzeń prawdziwych… Podsumowując – Francuzi znów zrobili rewelacyjne kino!
Młody, charyzmatyczny ksiądz Jan na co dzień pomaga uzależnionej młodzieży. Metody jakie stosuje w swojej pracy duszpasterskiej i fakt, że jest bardzo zżyty ze środowiskiem narkomanów, nie odpowiadają jego przełożonym. Dlatego kiedy otrzymuje polecenie podjęcia studiów w Rzymie, jest pewien, że to próba oddzielenia go od wiernych. Przyczyna odsunięcia od pracy okazuje się jednak zupełnie inna…
Subkultura kibiców piłkarskich i judaizm – czy można wyobrazić sobie bardziej wyrazisty antagonizm? Paweł, kiedyś skinhead, budował swoją tożsamość na nienawiści. Jednak kilka lat temu przeszedł duchową przemianę i został ortodoksyjnym Żydem. Ten zaskakujący dokument, który swój absurdalny tytuł zapożyczył z tekstu piosenki Marcina Świetlickiego, uzmysławia jak sztuczne bywają podziały światopoglądowe i jak nieprzewidywalne może być życie, skoro wszystko potrafi zmienić o 180 stopni.
Samolot polskich linii lotniczych LOT Boeing 767 wylądował awaryjnie na warszawskim Okęciu. Na pokładzie było 231 osób. Nikt nie został ranny. Maszyna musiała lądować awaryjnie, po tym jak nie wysunęło się podwozie. Mimo to, pilot bezpiecznie posadził maszynę na pasie lotniska. Bohaterem jest kapitan Tadeusz Wrona. Podczas lądowania pojawił się niewielki ogień, ale służby lotniska natychmiast go stłumiły.
Sporty ekstremalne są pewnym rodzajem igrania z życiem, ze swoim zdrowiem. Nikt jednak, kto uprawia taki sport nie myśli o tym. Ważniejsze stają się emocje, ambicje i satysfakcja z dokonywania rzeczy często niemożliwych dla przeciętnego człowieka. Bohaterem odcinka jest Krzysztof Cegielski, wybitny żużlowiec, którego dobrze rozwijającą się karierę przerwał tragiczny wypadek na torze. Dziś Krzysztof jeździ na wózku, chociaż jak sam mówi: „nie przyzwyczajam się zbytnio do wózka, bo wiem że kiedyś zacznę znów chodzić”. Jego marzeniem było znów wsiąść na motor, co udało mu się w zeszłym roku z pomocą przyjaciół i przywiązanymi nogami do motocykla. Ks. Przemek stara się zrozumieć tę miłość do ryzyka sportowców. Razem z Krzysztofem analizują życie przed i po wypadku. Szukają odpowiedzi: Dlaczego tak musiało się stać? Gdzie wtedy był Bóg? Czy wszystko co nas w życiu spotyka ma sens? Sam Krzysztof jest osobą szczerze wierzącą w Boga i nigdy nie miał do Niego pretensji. Upatruje w tym zmianę swojego życia na lepsze: pomaga młodym żużlowcom, założył stowarzyszenie, został telewizyjnym komentatorem sportowym, nareszcie ma czas dla rodziny, przyjaciół i szukania miłości w życiu, na modlitwę
——————————————————-
Serial dokumentalny „Pytając o Boga” – emisja w każdy poniedziałek o 12:50 w TVP 2. Produkcja TVP S.A.
Kamil Wojciechowski Hrubieszów 
Musisz być zalogowany, aby dodać komentarz.